Selanik 1881 - İstanbul 10.11.1938



1934'te "Atatürk" (Türklerin Babası) adını alan Mustafa Kemal, modern Türk devletinin kurucusuydu. Sultan'ı tahtından çekilmek zorunda bıraktı ve kendisi tarafından ilan edilen Cumhuriyetin (1923) ilk Cumhurbaşkanı olarak din ve devlet işlerini ayırdı.

Bir gümrük memuruyla bir çiftçi kızının oğlu olarak doğan çocuğa Mustafa adı verildi. Babasının erken ölümünden sonra 9 yaşında okulu bırakmak zorunda kaldı. 1893'te Selanik'te bir askeri okula yazılan Mustafa 2 yıl sonra Manastır Askeri Lisesine geçti. 1899'da İstanbul'daki Harp Okuluna girdi ve Harp Akademisini 1905'te kurmay yüzbaşı olarak bitirdi.


1938: Yaşamı Seven Liderin Ölümü Mustafa Kemal reform politikasını kendi yaşamında da uyguladı. Geleneksel baş giysisi olan festen vazgeçerek yalnız şapkayla göründü. Eğitim görmüş bir kadın olan Latife Hanım'la evlendiğinde düğününe (1924) kadınları da davet etti ki bu katı bir cinsiyet ayrımı bulunan bir İslam ülkesi için küçük bir devrim anlamına geliyordu. Reformcunun evliliği 18 ay sonra sona erdi. 1938'in başından beri siroz tanısıyla yatak istirahatinde olan Atatürk Ekim ayında girdiği komadan bir daha çıkamadı

BİR MUSTAFA KEMAL VARDI

Bir Mustafa Kemal vardı ışık ışık
Karanlık girmezdi ayak bastığı yere
Gelişini doğan güneşten anlardık
Mavi gözleriyle hükmederdi göklere.

Bir Mustafa Kemal vardı; dalga dalga;
Koşup gelirdi her derdine memleketin,
Düşünür, bir çare bulurdu mutlaka,
Oydu bayrağı istiklal ve hürriyetin.

Bir Mustafa Kemal vardı, alev alev
Bir bakışıyla dağlar ovalar tutuşurdu.
Kürsüye çıktımı; orada bir dev,
Orada bir vatan, bir cihan konuşurdu.

Bir Mustafa Kemal vardı; yürek yürek
Tanırdı bütün insanlarını yurdunun
Tek başına ve bir aslanca kükreyerek
Çıkardı karşısına nice dağ gibi ordunun.

Bir Mustafa Kemal vardı; bayrak bayrak
Dalgalanırdı burcunda kalelerin...
Ağlıyoruz şimdi o burçlara bakarak,
Üzüntümüz öyle büyük, öyle derin!

Bir Mustafa Kemal vardı; rüzgar, rüzgar
Eserdi vatan dağlarında sonsuz...
Şimdi, Ankara da, Anıtkabir de yatar,
Her yerde bir karanlık ve biz onsuz!
Ne kadar belli, Mustafa Kemal'siz olduğumuz